Toen wij elkaar vele jaren geleden in de jeugd-GGz ontmoetten, vonden wij elkaar in een gedeeld gevoel van ‘onbehagen’ over de gangbare manier van zorg bieden. Het was de tijd waarin wij als experts vaststelden wat patiënten mankeerden en welke behandeling nodig was. Deze benadering deed volgens ons geen recht aan de mensen in nood die bij ons aanklopten en het bemoeilijkte een goede samenwerking met hen. Onze onvrede hierover, dit ongemak heeft ons aangezet om te zoeken naar andere manieren van omgaan met hen en met wat bij hen speelde. Een meer dynamische, uitnodigende benadering met expliciet ook aandacht voor wat de mensen aan mogelijkheden in huis hadden, pasten veel meer bij ons. Zo is in de praktijk de Dialoogmodelmethodiek ontstaan. We hebben hierover de nodige artikelen en boeken gepubliceerd en voordrachten, workshops en scholingen gegeven. Ook is de methodiek wetenschappelijk onderzocht. Zowel in de praktijk als in het onderzoek is de waarde van het Dialoogmodel bij herhaling vastgesteld.